ایمن سازی نقطه شیرین برای تصمیم گیری موثر

شاید شما ارسال را زده اید و بلافاصله آرزو می کنید که ای کاش این کار را نمی کردید؟ ایمیلی را ارسال کرد که اصل مطلب را از دست داد، اما آنچه را که واقعاً احساس می‌کنید (ناراحتی) را نشان داد، به یک پست بدون خواندن کامل آن پاسخ دادید، بر اساس اطلاعات جزئی تصمیم گرفتیم که اگر سرعتمان را کاهش می‌دادیم، می‌توانستیم دریافت کنیم. احتمالا همه ما گران پرداخته ایم.

این لحظات باعث ایجاد پشیمانی، اصطکاک در روابط، محل کار، آنلاین می شود. در مجموع، آنها ظرفیت جمعی ما را برای برقراری ارتباط و همکاری در زمانی که حداقل توان مالی آن را داریم، تضعیف می کنند. با هوش مصنوعی با تقویت هم احتمالات و هم خطرات، باید بازی شناختی خود را تقویت کنیم. برای کار با ابزارهای هوشمندتر باید هوشمندتر باشیم. ما باید هم سرعت خود را افزایش دهیم و هم سرعت را کاهش دهیم. شاید برای درست کردن آن نیاز به رویکرد ساده‌تری داشته باشیم. ما جزئیات بسیار بیشتری را می‌بینیم، مانند تماشای امتیاز برنده یا شکست له‌کننده در حرکت آهسته در پس از مرگ پس از بازی.

ایمن بودن ناامن؟

چیزی که من آن را “تخصص امن” می نامم فقط شایستگی نیست – شایستگی به علاوه آگاهی از محدودیت های دانش خود، نوعی امنیت در مورد ناامنی است. ایجاب می کند ثبات عاطفی: همانطور که جیمز کارس ممکن است آن را در کار خود در مورد بازی های متناهی و نامتناهی چارچوب بندی کند، بازیکنان محدود برای برنده شدن در دور بازی می کنند. بازیکنان بی نهایت برای رسیدن به مکان بهتری در مسافت طولانی بازی می کنند.

تخصص ایمن همچنین مستلزم راحتی معرفت شناختی همراه با عدم قطعیت است – روشن بودن در مورد آنچه نمی دانیم و استفاده از آن ابهام به جای دفاعی به صورت مولد. وقتی این ظرفیت ها از بین می رود، چیزهایی را از دست می دهیم. این چیزی است که ممکن است در زیر کاپوت در حال رخ دادن باشد.

عملکرد اجرایی و بی توجهی گاهی اوقات موضوع ساده است: مشکل در کنترل توجه اولیه، مدیریت زمان تنگناها، برنامه ریزی ضعیف وظایف، یا به سادگی کند نشدن در زمانی که شرایط به آن نیاز دارد. مجری مغز و توجه شبکه‌ها به ما کمک می‌کنند از تصمیم‌گیری‌های عجولانه جلوگیری کنیم و بین محرک‌های رقیب تبعیض قائل شویم، اگرچه باید با زمان‌بندی مناسب و سوئیچ برای ایجاد درست دنیایی که می‌خواهیم در آن زندگی کنیم، به جای دنیایی که خود را در آن می‌یابیم، درگیر شویم.

چه کمکی می کند: تایمرها می توانند به ما سرعت دهند. مراحل بازبینی داخلی قبل از نهایی کردن ارتباطات مهم، خطاهای شناسایی قبل از فرار آنها. مدیتیشن ذهن آگاهیهمانطور که دکترین هبی به ما یادآوری می کند، این شبکه ها را تقویت می کند.

دخالت عاطفی راه های بیشتری برای این اتفاق وجود دارد که می توانیم در اینجا به طور کامل آنها را پوشش دهیم. تعارض روان پویشی، اضطراب، خودشیفته آسیب‌پذیری‌ها – این آسیب‌پذیری‌ها می‌توانند توجه را بدون آگاهی ما جلب کنند. هنگامی که نفس در خط است، ما بیشتر به واکنش نشان می دهیم تا پاسخ، دفاع می کنیم تا درک. غوغایی که اغلب با ناامنی همراه است، به دستور کار دیگری غیر از برنامه پیشنهادی عمل می کند: حفظ چهره، تسلط، تخلیه اضطراب، یا تقویت حس شکننده از خود.

چه کمکی می کند: ایجاد تحمل برای احساسات خودآگاه مانند شرم و خجالت– به جای اینکه همیشه احساس درستی داشته باشید – امکان یادگیری از اشتباهات را فراهم می کند. سالم عزت نفس مقررات، ساخته شده از طریق آزمایش با خود در طول زمان با نگرش علمی، کلیدی است. این کمک می کند تا در صورت نیاز توجه را تحت کنترل اجرایی آگاهانه بازگردانید و در صورت عدم نیاز به آرامی در پس زمینه اجرا کنید.

عادت. ما روش‌هایی را برای عملکرد با اطلاعاتی که خودکار می‌شوند توسعه می‌دهیم: اسکن به جای خواندن، پاسخ دادن قبل از پردازش، اولویت دادن به سرعت بر دقت. این الگوها ممکن است یک بار تطبیقی ​​داشته باشند، اگرچه دیگر در خدمت ما نیستند. عضله حافظه ما را وادار می کند همان زمینه ای را که در مراحل اولیه نیاز داشتیم تکرار کنیم، یک سیستم عامل پونی تک ترفندی که برای زمینه های مختلف کار نمی کند.

چه کمکی می کند: به خودتان هدیه دهید استعداد¹. رفتارهای جدید را عمداً تمرین کنید – از جمله عادت ذهنی در نظر گرفتن دیدگاه های متعدد – تا زمانی که به آنها بچسبد. قبل از پاسخ دادن، پست را دوباره بخوانید؛ “slow down” را پیش فرض قرار دهید، نه استثنا. به یاد داشته باشید که زمینه اهمیت دارد و عادات با تعویض پیچیدگی با سادگی گمراه‌کننده، آگاهی بافتی را می‌دزدند. با توجه به اینکه سیستم عامل قدیمی هنوز کاربردهای خود را دارد، زمینه های متعدد را وزن کنید. پرورش انعطاف پذیری شناختی-باز بودن به تجربه جدید – صفتی که به شدت با استعداد همبستگی دارد.

عوامل بین فردی تحریف های ارتباطی رایج هستند. ما دیگران را آنطور که هستند درک نمی کنیم، بلکه از طریق دریچه روابط و انتظارات گذشته، از الگوهای آشنا از تجربه قبلی تا تعاملات فعلی استفاده می کنیم.². دوست نداشتن کسی، اضطراب اجتماعی، که توسط آنها تحریک می شوند – همه اینها چیزی را که ما متوجه می شویم و از دست می دهیم شکل می دهند. ناامنی های ناامن خودمان فیلترهایمان را منحرف می کند و ما به دیگران «پرورش می کنیم»، آنها را به آدم می کشیم، و سپس اغلب حمله می کنیم یا عقب نشینی می کنیم. ما سایه بوکس می کنیم.

چه کمکی می کند: تشخیص اینکه واکنش ما ممکن است بیشتر از لحظه لحظه، تاریخ ما را آشکار کند، فضایی برای بازنگری ایجاد می کند. قبل از پاسخ دادن – به‌ویژه در مبادلات پرمخاطب – نظر دوم را برای کالیبراسیون خارجی دریافت کنید. توجه کنید که گذشته بیشتر از زمان حال به درک شما شکل می دهد. با گذشت زمان، این خطا را کاهش می دهد و حدس و گمان تحصیلی شما را با منطق فازی و بیزی به روز می کند. حتی اگر در مورد طرف مقابل حق با شما باشد، همین اطمینان می تواند نشان دهد که چه چیزی شما را در یک الگوی قدیمی نگه می دارد – به خصوص وقتی که با خشم درست یا احساس قربانی همراه باشد.³

تداخل انگیزشی گاهی اوقات ما انگیزه های همپوشانی را در خود داریم که نمی شناسیم. تعارض درونی دوگانگی ایجاد می کند که قضاوت را پنهان می کند. تقابل افکار و خواسته ها، تقابل بخشنامه ها و اهداف، شک در مورد اصالت^4،5، سندرم ایمپوستر، همه از سرچشمه می گیرند و برمی انگیزند ناهماهنگی شناختی. این ناهماهنگی سیگنالی برای خود وقفه و در نظر گرفتن جایگزین ها، پس از بازگرداندن آرامش است.

چه کمکی می کند: توجه به زمانی که احساس می کنیم فعال هستیم، خود یک مهارت است، پریشانی و سردرگمی را به عنوان سیگنال به جای سر و صدا، لذت از کنجکاوی به جای درد در سرگشتگی. ناهماهنگی را به‌عنوان اطلاعات به‌جای چیزی که به سرعت حل می‌شود، تلقی کنیم و از خود بپرسیم که واقعاً می‌خواهیم چه اتفاقی بیفتد. “شکست شفقت به خود”⁶ می تواند معجزه کند: این یک لحظه درد است. من دارم عذاب میکشم همه انسان ها رنج می برند (“انسانیت مشترک”). من چیکار کنم واقعا در حال حاضر نیاز دارید؟

تکانشگری. هر چیزی که تکانشگری را افزایش دهد می تواند همه موارد فوق را بدتر کند: ADHD، اضطراب، مسمومیت، کم خوابی – حتی هیجان. تکانشگری را با خودانگیختگی یا خودانگیختگی اشتباه نگیرید شهود; آنها مفید و متفاوت هستند. تکانشگری یک شتاب دهنده است، نه یک ترمز. به پست تأسف‌انگیز اواخر شب فکر کنید، یا به پاسخ سریعی که به دنبال یک خنده برای تحت تأثیر قرار دادن است، نه به نوعی طنز که ارتباط ایجاد می کند. این تصمیمات بدون زمینه کافی اتخاذ می شود.

چه کمکی می کند: شناخت آسیب پذیری هایمان. ایجاد پادمان‌های سازه‌ای – دوره‌های انتظار، پروتکل‌های بازنگری – یا صرفاً پرسیدن: “آیا این فوری است یا فقط احساس فوریت دارد؟” یادگیری تفاوت اساسی در احساس تکانشگری در لحظه، در تضاد با خودانگیختگی واقعی.

کاهش منابع حتی افرادی که ظرفیت توجه عالی دارند، ممکن است هنگام دویدن در حالت خالی شکست بخورند. خستگی، حالت بحران، اضافه بار شناختی – این عوامل موقعیتی منابع مورد نیاز برای پردازش دقیق را تخلیه می کنند.

چه کمکی می کند: اقدامات پیشگیرانه برای پر نگه داشتن مخزن. محافظت از خواب تشخیص اینکه چه زمانی از کار افتاده ایم و ارتباطات و تصمیمات مهم را در صورت امکان به تعویق می اندازیم. آیا واقعاً نیاز به بیرون رفتن دارد؟ اکنون?

در آغوش گرفتن پیچیدگی

این عوامل به ندرت به صورت مجزا عمل می کنند. بیشتر شکست‌های رفتاری در ارتباطات شامل ترکیبی از واکنش‌پذیری عاطفی تقویت‌شده توسط خستگی، الگوهای عادتی ناشی از پویایی بین فردی، نقص‌های توجه بدتر شده توسط اضطراب است. درک صورت فلکی خاص ما آغاز تغییر است. چیزی که به‌طور ناامیدکننده‌ای پیچیده به نظر می‌رسد، به مرور زمان معنا پیدا می‌کند. یادگیری خودگردانی مؤثر⁷ یک طرح واره سازماندهی کلیدی است که با ارزیابی عملکرد خود شما شروع می شود⁸ انتخاب های موثر در “لحظه حال بی زمان”.

ما می آموزیم که چه کارهایی را می توانیم انجام دهیم و چه کاری را نمی توانیم با آزمایش با خودمان در طول زمان و با نگرش علمی انجام دهیم. کار همین است. اگر این الگوها باعث ناراحتی یا اختلال قابل توجهی شود، مشاوره با یک متخصص سلامت روان می تواند به شناسایی عواملی که آنها را هدایت می کند و ایجاد استراتژی های هدفمند برای تغییر کمک کند.