بخور و دعا کن !

بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم …. یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت *

زیبا بود ، مرسی 🙂

یک معلم هستم! امیدوارم به معنای واقعی این کلمه، واقعاً بوده و باشم! ازینکه بگویم به آینده روشن و شخصیت محبوب فردی و اجتماعی دانش آموزانم، بیشتر از وجود خودم اهمیت میدهم اغراق نیست! در همین راه خیلی وقت ها شده که درعوض محبت ها و توجهات بی ریا و صادقانه ام، در نهایت بی مهری، قلب خود را شکسته دیدم! موی سپید زود رسم در این بحبوحه جوانی را که نشان از عشق چند چندانم دارد کدامشان دلیلش را باور میکند؟!! مگر آنکه خودش چنین عاشق شود و بکشد و بسوزد!
اما درسی که در مدرسه زندگی به قلب خودم داده ام این است که: وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم! که در مذهب ما کافریست، رنجیدن!
باشد اگر مزدی و دعایی و ثوابی هم، مقدّر باشد، آن هم حضرت دوست از روی کرامت و رحمت خودش در مسیر سعادت و خوشبختی دانش آموزانم و چند نفر از دانش آموزان عزیزترم که سالهاست من را باور کرده و در کنارم به دوستی باقی مانده اند، هزینه کند! آمین! 🙂

خیلی ممنون از مطلبتون..موفق باشید