وقتي روبرتو گويزوتا (Roberto Goizueta) در دهه ۱۹۸۰ مديرعامل كوكاكولا شد، با رقابت شديد پپسي مواجه شدكه باعث كاهش رشد سهم كوكا شده بود. مديرانش بر رقابت با پپسي متمركز شده بودند و قصد داشتند در هر دوره زماني برنامه رقابتي، سهم بازار كوكا را ۰/۱ درصد افزايش دهند.
روبرتو تصميم گرفت رقابت عليه پپسي را متوقف كند و به جاي آن عليه شرايط افزايش ۰/۱ درصد رشد رقابت كند.
او از مديرانش پرسيد: «ميانگين مايعاتي كه هر آمريكايي در روز مي نوشد چقدر است؟» جواب ۱۴ اونس بود.
«سهم كوكا از اين مقدار چقدر است؟» دو انس.
روبرتو گفت: «كوكا به سهم بيشتري از اين بازار نياز دارد.»
رقيب، پپسي نبود بلكه آب، چاي، قهوه، شير و آبميوه ها بودند كه ۱۲ اونس باقيمانده را تشكيل مي دادند.
روبرتو گفت: «مردم هر وقت احساس كردند كه دوست دارند چيزي بنوشند بايد به كوكا دسترسي داشته باشند.»
براي اجراي اين استراتژي، شركت كوكاكولا در گوشه و كنار هر خيابان دستگاه هاي فروش كوكا قرار داد. با اين كار، كوكا به سهم قابل ملاحظه اي از بازار دست يافت و پپسي هرگز به چنين سهمي دست نيافته است.

وقتي رقابت عليه رقيب را متوقف كنيم و به جاي آن رقابت عليه شرايط را آغاز كنيم، مي توانيم خيلي بهتر عمل كنيم.

منبع: گروه اندیشه ها – گوگل